AB SOFORT ERHÄLTLICH

Schneekugelliebe

- Waterkant-Liebesroman -

Details

Charlie löppt - en (fast) wohre Kattengeschicht

von Nati Gilbert

 

Moin, leeve Lüüd, mien Noom is Charlie. Ik bün en wunnerschöön grau-swatt striepigen Huuskoter. Acht Johr lev ik nu schon bi miene Tweebeeners in Nordholt, bi Cuxhoben. Doch nu hebbt de twee Minschen een nee‘et  Huus boot. In Cappel, tein Kilometer wiet weg. Se hebbt vertellt, dat dat dor so richtig schön ward. Ik bekäm en grooten Goorn un nee‘e Früünd. In Dezember weer dat sowiet. Se hebbt ahl ehr Plünnen tohoop söcht, ook mien Korv und de Schöttel. Dann kreeg ik mien Halsband um, mit‘n Tüdelband. Son ollen Kattenkorv, sonn Knast, den bruuk ik nich. Ik sett mi jümmers op de Schuller von mien Minschen. Ook wenn wi to den gräsigen Veehdoktor föhrt, de mi jümmers mit de Sprütten piert, mookt wi dat so. Ik weer op de Schuller un keek mi de Welt von boben an. Dat weer ook so, as wi to dat nee‘e Huus föhrt. Ik weer neeschierig. Doch mien Minsch leet mi an de Halsband un bröcht mi in dat Huus. Fiev Weeken wär ik inbucht. Nu is dat ober genoog. Ik spekulier, op dat wat bringt, wenn ik nix mehr freet, ober de Huusfru, de kookt so goot. Dat loot ik beter.

Kater Charlie

Ik heff denn an de Meubels pisst. Denn is dat innen in‘t Huus eben mien Revier. Een Dag no de annern geiht dat so. Ik kom nich ruut - dann piss ik eben an de Meubels. Ik weer richtig füünsch.

„Nu is ober genoog, Charlie, du ole Koter! Pisst överall hier an de Meubels. Dat stinkt in ganzen Huus wie in dien Kattenklo. Normolerwies mööt Katten no sonn Umtog dree Mond in Huus blieven. Ober nu is noog! Rut mit di!“, bölkt mien Minschenfru. Jo, nu bin ik buten. Ik kunn lopen, un spelen und de Naberskopp utkunschaften.

Neegen Mond loter föhrn miene Minschen op Beseuk to Frünnen no Bayern. Fiev Doog wüllt se doar blieven, un de Nobersfru schall mi, un mien Kattensüster Jette, fo‘ern. Doch miene Minschen de fehlt mi so. De Katten in de Noberkopp weern alle en beten döösbaddelig, un en seute Kattendeern geev dat hier ok nich. Dörüm hebb ik besloten to miene Minschen to lopen un se to söken. Bayern, dor meent se bestimmt Nordholt mit, und dat weer jo nich so wiet. Mien Fo‘en freet ik ober gau op. Man weet jo nich, wann dat wat woller givt. Nu bün ik loos lopen. Leeve Lüüd, weet se egendlich, dat wi jümmers in son grooten Kreis loppt, bet wi wat utmookt, dat wi kennt.

Veele Dag loter: Mien Poten de weern an dampen, de Maag de hangt scheef. Ik heff mi so richtig afklabastert. To‘n eten gifft dat blots Müüs. Un de smeckt labberig. Dat is nix för mi. Ik bün lopen, un lopen, un lopen. Twee Kilos heff ik affnommen. Söß Weeken loter weer ik, mi dücht in Bayern, in Nordholt bi Cuxhoben. Mien oolet Tohuus. Doch wat weer dat? Miene Minschen wärn gonnich dor. De ene Nobersfru hett mi funnen. Ik kreeg en doppelte Portion Foder. Un denn hebbt mi miene Minschen affholt, un bringt mi woller in dat nee‘e Huus no Cappel. Veer Weeken bin ik Tohuus ween. Dann trekt mi dat woller op de Stroot trüch. In Cappel wär dat ja scheun, ober dat  Utneihen mookt mi ok Spoß, un ik heb nee‘e Frünn op de Strooten funnen. Wenn dat Eten ünnerwegens nich so slecht weer, dann lev ik för jümmers buten.

Tweeunfofftig Mol bin ik utkniepen. Jümmers no Nordholt, to dat ole Tohuus. Dat weer dor so bannig scheun. All‘ns so vertroot. Dann käm en Schrieverling von sonn Keesblatt un wull wat över mi schrieven un mi knipsen. He meent ik bün en Gnatterbüttel, en Tippelbrau‘er un ik bruuk mien Freeheit. Jo, ik bünn geern ünnerwegens. As ik mit dat Lopen no Nordholt anfung, doar bruuk ik Doog un Weeken. Nu lop ik de teihn Kilometer in en poor Stünn. As ik dat veerte Mol ünnerwegs wär, dor hätt mi doch sonn olen Köter mien Steert affbeeten. Wenn ik  den tofaaten kreeg, denn kann he wat beleven.

Ik wär jümmers mol woller in mien nee‘e Tohuus. Mol för dree Dag, dann woller för twee oder veer Weken. Dann kniep ik woller ut.

„Charlie löppt“, mehr bruk mien Minschenfru nich an Klöönkasten vertellen, wenn se de ole Nobersfru anpingelt. Wenn ik dor ankäm, dann gifft de mi Fo‘er un Melk. Wenn ik kladdernatt weer, un döörfrorn for er Huusdöör sitt, dann  drögt se mi mit en wieken Handdoog af. Hebbt se maarkt, ik büm jümmers no Nordholt hinlopen – ober nie nich woller trüch no Cappel. Dor hebbt de Minschen mi jümmers fein mit de Benzinkutsch affholt. En poor Mol bünn ik sogar Taxi föhrt.

Veerunsöbentig Mol utbüxt, un von Cappel no Nordholt lopen. Dann bün ik so krank worrn, dat ik blot  noch von Lopen drömen kunn.

End.

Auch in der Zeitung wurde über Charlie berichtet:

"Ein Kater auf der Wanderschaft"

 

Leseproben